Na Merkel zal veel anders zijn

Wynia's WeekWekelijks bericht ik op deze website over mijn laatste publicaties: columns, artikelen, video’s. Soms kunt u gratis doorlinken, soms moet u geregistreerd zijn om het doorgelinkte artikel te lezen. Wilt u automatisch per e-mail op de hoogte worden gehouden van Wynia’s Week? Vul uw e-mailadres in en u krijgt de bevestigingsmail.


Het naderende einde van Angela Merkel markeert ook het einde van het naoorlogse Duitsland: ‘Stress in Nachkriegsdeutschland’. De korte lijntjes tussen Unilever en premier Rutte gaan terug op Prins Bernhard. In Marrakesh pleegt West-Europa alweer een beetje zelfmoord. Het multiculturele drama is volop terug. En lobbycratie, die heb je aan het Binnenhof al eeuwen. Maar de hardwerkende burger, die wordt daar ook nu niet beter van. En de revolutie van 1918, die duurde bij ons slechts drie dagen. In Wynia’s Week.

Merkel-Nachkriegszeit• Met het afscheid van Merkel nadert het einde van de Nachkriegszeit
Na weer een forse nederlaag bij deelstaatverkiezingen zag bondskanselier Angela Merkel zich genoodzaakt het leiderschap van de CDU op te geven. Het zal het begin van haar politieke einde blijken te zijn. Eerder schreef ik ‘De Nachkriegszeit is voorbij’ – een essay over de Duitse en de Europese toekomst na de Merkel-jaren.
Lees het hier via EW
Of hier, via Blendle

• Stress in Nachkriegsdeutschland
Als speciale service voor de Duitse lezers van Wynia’s Week schreef ik ‘Deutscher Stress’: het einde van de Nachkriegszeit, voor Duitsers vertaald. Over het Duitse paard en de Franse koetsier. En hoe alles anders gaat worden, als de Duitsers hun naoorlogse braafheid van zich af schudden. ‘Kein land, das so eifrig met dem endlosen Wiederholen der eigene Geschichte und der eigenen Identität beschäftigt war, wie das Nachkriegsdeutschland.’
Lees hier

Polman-Unilever• Korte lijntjes tussen kabinet en Unilever gaan terug naar Prins Bernhard
In de oorlogsjaren was de Nederlandse regering in Londense ballingschap meer afhankelijk van de Nederlandse multinationals dan andersom. Dat gold met name voor de Brits-Nederlandse bedrijven Shell en Unilever, die gewend waren om vanuit Londen te opereren. Opmerkelijk is de centrale rol van Unilever-grondlegger Paul Rijkens, die de beste maatjes was met Prins Bernhard en zo nog meer invloed had op het oorlogskabinet. De relatie bleef na de oorlog, de invloed op het kabinet ook. En hoewel zowel Rijkens als de prins overleden zijn: de relatie tussen het concern en het Binnenhof bleef.
Lees mijn column voor Elsevier Weekblad (EW) hier
Of lees mijn column via Blendle

asielzoekers• In Marrakesh raakt Nederland zijn laatste restje migratiebevoegdheid kwijt
Voor Elsevier Weekblad schreef ik mijn column over het ‘Mondiaal Migratiepact’, ofwel het ‘Global Compact on Migration’, een soort verdrag dat in december in het Marokkaanse Marrakesh wordt getekend door veel landen van de Verenigde Naties. Mijn column lokte actie uit. In de Tweede Kamer was er vraag naar debat, maar de coalitiepartijen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie blokkeerden dat debat, met steun van de linkse oppositie. Die combinatie vertoont zich de laatste maanden vaker, bijvoorbeeld ook bij het klimaatbeleid. Maar ondanks het blokkeren van het Kamerdebat was het debat over ‘Marrakesh’ in de media niet voorbij. Als Nederland het VN-migratiepact zonder voorbehoud tekent, is – eventueel op termijn – de Nederlandse zeggenschap over het eigen toelatingsbeleid een papieren tijger geworden.
Lees mijn column via EW
Of hier, via Blendle

multicultuur• De multiculturele ideologie steekt weer de kop op
Het is menigeen ontgaan, maar een hele grote minderheid van de Tweede Kamer omarmt de ‘multiculturele ideologie’: een etnisch en cultureel diverse samenleving heet een betere samenleving te zijn. Dat is opmerkelijk, na zoveel jaren van ‘multiculturele drama’s’ en verklaringen van vooraanstaande politici dat de multiculturele samenleving mislukt is, en niets om na te streven. Maar het multiculturele dogma is terug van nooit weggeweest. En niet alleen aan het Binnenhof, maar bijvoorbeeld ook in het Hilversumse Mediapark. Ik schreef er een uitvoerig artikel over voor Elsevier Weekblad.
Lees het hier
Of hier, via Blendle

lobbycratie• Aan het Binnenhof tilt het van de ‘Quanten en schelmsche mackelaers’
Al in de 17e eeuw was handjeklap in de politiek geen ongewoon verschijnsel aan het Binnenhof. Vandaar misschien, dat de huidige lobbycratie en andere politieke belangenverstrengeling nauwelijks opzien baart en nog veel minder vaak wordt bestraft. Sterker nog: ook nu weer worden belangenverstrengelaars aangesteld als ‘lijsttrekker’ voor de Eerste Kamerverkiezingen. Neem nu Annemarie Jorritsma….
Lees mijn column via EW
Of hier, via Blendle

Troelstra• Drie dagen, langer duurde de Nederlandse revolutie niet
Het was rond het einde van de Eerste Wereldoorlog overal revolutie in Europa. Onder de socialisten en de communisten leefde de hoop – en onder de gevestigde orde de vrees – dat de revolutie bij Zevenaar ook Nederland binnen zou komen. Pieter Jelles Troelstra van de SDAP – voorganger van de PvdA – nam het voortouw, ook uit angst dat de communisten hem de revolutie zouden afpakken. Maar de opstandigheid onder de Nederlandse soldaten, die werd stevig overschat. Uiteindelijk duurde de revolutiesfeer maar drie dagen. En de sociaaldemocraten, die schaften de revolutie definitief af. Minstens tot de jaren zestig.
Lees mijn relaas voor EW hier

Rutte III• Bedrijven, die komen wel aan de bak in Den Haag. Maar lobbyt er eigenlijk voor de burger?
Het is nu officieel: burgers krijgen voor de verkiezingen veel beloofd, maar krijgen na de verkiezingen steevast minder dan beloofd – of zelfs het omgekeerde van het beloofde. In de praktijk gaan de belastingen voor burgers omhoog (of minder naar beneden) dan beloofd. Met bedrijven gaat het precies andersom. En zelden was het kiezersbedrog zo heftig als in het regeerakkoord van RutteDrie.
Lees mijn column voor EW

U kunt een abonnement nemen op deze weekbrief (gratis, simpel), en mij volgen op Twitter @sypwynia of via Facebook.

Lees hier meer recente publicaties →