Amsterdam, het kneiterlinkse laboratorium

De hoofdstad van Nederland is ten prooi gevallen aan doortrapte drugscriminelen, maar wordt bestuurd door naïeve amateurpolitici | Minister Bruno Bruins probeert zijn imago op te poetsen door alarm te slaan over de medicijnen| Eduard Bomhoff hoopt dat het er niet van komt, van de recessie | Rechters laten zich betalen door advocaten| Tocqueville kan best eens een waarschuwing inhouden voor de autocraten in Moskou en Beijing | Waardeert u Wynia’s Week? Sponsoren kan hier


B en W van Amsterdam. In het midden burgemeester Femke Halsema, rechts van haar de wethouders Rutger Groot Wassink, Sharon Dijksma en Laurens Ivens.

Drugshoofdstad èn speeltuin voor utopisten

Een onrustbarend rapport schildert Amsterdam als de drugshoofdstad van Europa, waar de maffia niets in de weg wordt gelegd. Maar terwijl de drugsbaronnen de economie en de samenleving infiltreren wordt de stad politiek geleid door symboolpolitici, die doen alsof de hoofdstad van Nederland een speeltuin is voor hun utopische fantasieën.

door Syp Wynia

Het goede aan het alarmerende rapport van Pieter Tops en Jan Tromp over Europa’s drugshoofdstad Amsterdam bestaat er uit, dat het werd geschreven in opdracht van burgemeester Femke Halsema (GroenLinks). Halsema is kennelijk niet van plan de ogen te sluiten, waar hele generaties politici dat voor haar wel deden.
Als er één zin uit het rapport is die blijft hangen, is het wel de uitspraak van ‘een voormalige topambtenaar met tientallen jaren ervaring’. Die zei over het lakse drugsbeleid van de gemeente: ‘Dat was in de jaren ’90 al het geval. Men vindt handhaving rechts en daarom wordt het verwaarloosd. Maar handhaven doe je voor de kwetsbaren’.

Lees verder…


Bruno Bruins’ strijd tegen pillen-windmolens

Minister Bruno Bruins van Medische Zorg probeerde eind augustus de aandacht af te leiden van zijn zwakke optreden rond de verplegerswet BIG-2 door een open brief te publiceren in de Volkskrant. Hierin riep hij farmaceutische bedrijven op om openheid te geven over de kosten van de ontwikkeling en productie van dure geneesmiddelen. Als ze geen openheid zouden geven, dan dreigt hij ze aan de schandpaal te nagelen.

door Wim Groot en Henriëtte Maassen van den Brink

In zijn brief verwijt Bruins de geneesmiddelenfabrikanten dat ze niet meewerken om de zorg betaalbaar te houden: ‘(…) overal werken gedreven zorgverleners, bestuurders en patiënten samen met mij om de kosten in de hand te houden. (…) Hoe zuur is het dan dat één heel belangrijke partij in de zorg niet of nauwelijks meedoet, te weinig verantwoordelijkheid neemt. Er zelfs vaak een flinke schep bovenop gooit. Niet omdat het moet. Maar omdat het kan.’

Het klinkt dramatisch en bevlogen van de minister, maar het is onzin.

Lees verder…


Wall Street

Misschien zet de recessie niet door…

Er is veel reden om aan te nemen dat de (Amerikaanse) economie volgend jaar gaat krimpen, betoogt Eduard Bomhoff. Maar: het kan ook anders gaan.

door Eduard Bomhoff

Voor het eerst sinds 2007 werd deze week de termijnstructuur van de rente in de VS ‘horizontaal’. Zo dadelijk leg ik uit wat dat is, maar eerst de reden om aandacht te besteden aan deze financiële indicator. Over de afgelopen vijftig jaar is de Amerikaanse economie zeven keer in een recessie geraakt, dat is een terugval in de economie van twee of meer kwartalen krimp (normaal voor een hoog ontwikkelde economie is 2-3 procent groei, en dat is ook nodig om genoeg banen te scheppen; in een recessie stijgt altijd de werkloosheid).

Lees verder…


Open brief aan persrechter mr Elianne van Rens

Belangenverstrengeling is onder rechters nog steeds de gewoonste zaak van de wereld, betoogt Paul Ruijs. Advocaten kunnen met rechters overleggen en ze betalen onder de dekmantel van een cursus. De tegenpartij heeft het nakijken.

Den Haag, 31 augustus 2019.

Geachte mevrouw Van Rens,

Als de Tweede Kamer noch de minister rechters controleren en rechters elkaar ontzien dan moet het maar van de burgers komen. Bij de presentatie van ons IRM rapport uit 1996 was een rechter het daar van harte mee eens. Rechtspraak is tenslotte te belangrijk om het alleen aan het togagilde over te laten. Om die reden heb ik u in uw hoedanigheid van persrechter van de Rechtbank te Den Haag op 1 aug. jl ongevraagd lastig gevallen met de kwestie van een verborgen en omstreden nevenfunctie van een van uw collega’s. U kunt er ook iets over terugvinden in Wynia’s Week van 17 aug. jl.

Lees verder…


De revolutie staat nog niet voor de deur

Al vijftien jaar geleden constateerde NRC-Handelsblad columnist J.L. Heldring dat de politieke filosoof Alexis de Tocqueville (1805-1859) steeds belangrijker werd als uitlegger van maatschappelijke verhoudingen. Hij nam de plaats in van Karl Marx, die lange tijd in deze rol prominent was. De waarschuwing tegen verval verdrong het geloof in progressie. De overtuiging dat de democratie de ergste crisis sinds de jaren dertig van de 20e eeuw ondergaat, wordt inmiddels breed gedeeld.

door Ronald Havenaar

In zijn hoofdwerk Over de democratie in Amerika (1835-1840) gaat Tocqueville in op het gevaar van desintegratie dat het democratisch bestel volgens hem voortdurend bedreigt. Dit werk verscheen in 2011 in een Nederlandse vertaling die een bescheiden verkoopsucces werd. Met de publicatie van Het Ancien régime en de Revolutie zijn nu de drie belangrijkste werken (inclusief de Herinneringen, 2010) van Tocqueville hier beschikbaar.

Lees verder…


Plotseling gaat het kabinet-Rutte op volle toeren

door Syp Wynia

Het is zelden vertoond: een Nederlandse minister van Financiën die zelf op het idee komt dat de staat niet minder, maar meer geld moet uitgeven. Nu wordt Wopke Hoekstra daarbij wel enthousiast geholpen door (linkse) economen en – belangrijker – de bedrijvenlobby van VNO-NCW. De werkgevers zijn, als bekend, vooral geïnteresseerd in lagere overheidsuitgaven als dat lagere bedrijfsbelastingen oplevert. Hoe dan ook, het kabinet gaat helemaal los. Ongekend.

Het derde kabinet-Rutte gaat iets hoogst ongewoons doen. Ten eerste wordt er volgend jaar veel meer geld uitgegeven. Bovendien wordt volgend jaar – eindelijk, kun je wel zeggen – de lastendruk eens wat lager. En verder wordt er een miljardenfonds opgetuigd, dat de komende jaren ‘investeringen’ moet doen: vliegvelden, snelwegen, treinen – en vast ook wel het een en ander voor het klimaat.

Er loopt bij dat historische gooi- en smijtwerk van alles door elkaar. Ten eerste zijn de beloftes om de burgers meer koopkracht te geven nooit uitgekomen en dat zal volgend jaar wel moeten, want enkele maanden later zijn er weer verkiezingen. Ten tweede is geld nu zo goedkoop, speciaal voor de staat, dat zelfs de minister van Financiën vindt dat je zo’n buitenkansje niet kunt laten lopen. En verder bestaat een beetje het idee dat het de komende jaren slechter kan gaan met de economie, die dus wel een impuls uit de overheidskas kan gebruiken.

Daarover (en veel meer) gaat het in dit video-interview van Coen de Jong met mij. Eerdere interviews – ook via Café Weltschmerz via YouTube – gingen over het verdrag van Marrakesh, over het klimaatbeleid en over de verkiezingen van dit voorjaar. Ze zijn allemaal te vinden op deze site en op YouTube.


U kunt een abonnement nemen op deze weekbrief (gratis, simpel), en mij volgen op Twitter @sypwynia of via Facebook. Lees hier meer recente publicaties →